Overmatige transpiratie

Transpiratie is een natuurlijk verschijnsel dat zorgt voor de eliminatie van afbraakstoffen en tevens voor het behoud van een constante lichaamstemperatuur. Hiervoor bezit ons lichaam drie miljoen klieren. Overmatige transpiratie of hyperhydrosis is een blijvend verhoogde zweetsecretie, onafhankelijk van de temperatuurregeling of reactie op stress en emoties.

Ons lichaam bezit 2 soorten zweetklieren:

  • Exocriene: Vinden we voornamelijk ter hoogte van handen, voeten en oksels. Zij scheiden een helder, reukloos vocht af dat voor 99% bestaat uit water en 1% minerale zouten. Ze spelen een belangrijke rol in de warmteregulatie.
  • Apocriene: Bevinden zich ter hoogte van oksels en het genitale gebied en zijn geassocieerd met de haartalgklierfollikels. Zij reageren na stimulatie van de sympatische zenuwvezels, wat gebeurt door stress en emotionele prikkels. Apocrien zweet bestaat uit water, vetstoffen, ammoniak en eiwitten. Hierdoor kan het snel worden afgebroken door bacteriŽn, die op hun beurt een onaangename geur produceren.

Onze voeten zijn bedekt met exocriene zweetklieren. De voetgeur is daarom dikwijls toe te schrijven aan voetschimmels. Want schimmels ontwikkelen zich sneller in een warme, vochtige omgeving. Alvorens men hier het overmatig transpireren behandelt, moet men allereerst de schimmels aanpakken met een antimycoticum.



Behandelingen

Om hyperhydrosis te verhelpen, bestaan verschillende manieren. Bij de meest ernstige gevallen moeten verschillende technieken gecombineerd worden.

  • Deodorants
    • Transpiratieregelaars: regelen de zweetvloed. Men gebruikt hiervoor aluminiumzouten. Zij hebben een adstringerend effect aan de oppervlakte, waardoor de uitmonding van zweetklieren verkleint en de zweetafscheiding vermindert (zonder deze volledig te blokkeren). Verder vertonen aluminiumzouten door hun zuurtegraad een bactericide werking en voorkomen aldus zweetgeur. Nadeel aan deze zouten is, dat ze soms irritatie kunnen uitlokken. In een creme daarentegen is dit irriterende effect minder door de gebruikte vetstoffen en geleermiddelen van de creme. Bovendien bevordert deze basis het contact met de uitmonding van de klieren, waardoor er een betere werking bekomen wordt. Voor de gevoelige huid bestaan er ook formules met een lagere dosis aluminiumzouten.
    • Deodorants: meestal antiseptica, nemen de zweetgeur weg zonder evenwel de transpiratievloed te beperken. Ze bevatten ofwel bacteriedodende middelen die op de bacteriŽle flora inwerken, ofwel geurbindende moleculen. Een elementaire dagelijkse hygiŽne verbetert ook een onaangename zweetgeur. Bij vrouwen vermindert het epileren van okselharen de geur, doordat resten apocrien zweet aan de haartjes zo verwijderd worden.
  • Medicatie: Uw dokter kan anticholinergica voorschrijven, maar die geven vervelende bijwerkingen als droge mond, urineretentie, tachycardie ...
  • Injectie met botulinetoxine: Botulinetoxine = botox, blokkeert de vrijstelling van acetylcholine door de zenuwen. Het onderdrukt de zweetafscheiding op de injectieplaats na 2 ŗ 3 dagen, en houdt 6 maanden aan. Dit moet absoluut door een dermatoloog of esthetisch chirurg worden uitgevoerd.
  • Iontoforese: De hand of voet wordt ondergedompeld in een waterbad voorzien van elektroden. Een generator geeft een zwakke stroom waardoor de oppervlakte eiwitten van de huid coaguleren en dus de zweetkanalen gedeeltelijk afsluiten.
  • Chirurgie: Is een zeer radicale oplossing, mag enkel na mislukking van alle andere methodes. Hierbij wordt de dermis van de oksel in de diepte uitgeschraapt en worden de zweetklieren en haarfollikels weggenomen.